Özgül fobinin altı aylık prevelansı her yüz kişide % 5-10 civarındadır. Ömür boyu prevalansı % 12.5 ‘tir. (Regier ve ark. 1988) Kadın erkek oranı ikiye birdir.

Özgül fobinin gelişimi, panik ve korku duyguları oluşturan spesifik durum ve objelerin bir araya gelmesi sonucunda oluşabilir. Bir birleşme için çeşitli mekanizmalar üzerine hipotezler oluşturulmuştur. Genelde, korku ve anksiyete spesifik olmayan bir takım davranış kalıplarının bir takım olaylarla anlam kazanması sonucu ortaya çıkar. Mesela spesifik bir olgu olan otomobil kullanma eylemi, trafik kazası gibi emosyonel bir deneyim ile bir araya gelirse o zaman bir şartlanma ortaya çıkacaktır.

Bu durumda şahıs sürekliliği devam eden emosyonel bir bağlantıya sahip olacaktır. Bu bağlantı otomobil kullanmak veya taşıtlar ile korku veya anksiyete arasında oluşacaktır. Emosyonel deneyim kendi kendine dış bir uyarana karşı cevap olarak da oluşabilmektedir. Dış bir olayı bir trafik kazası olarak belirtirken, içteki internal bir olayıda en yaygın şekilde panik atak olarak yaşar.

Özgül fobi için en yaygın olarak kullanılan tedavi yöntemi, Ekspojure (yüzleştirme) tedavisidir. Bu tedavi Joseph Wolpe tarafından geliştirilen davranış terapisinin bir tipidir. Terapist hastayı duyarsızlaştırır. Bu aşamalı bir şekilde uygulanır ve fobik uyaranla kendi kendine yüzleşmesi sağlanır. Terapist hastasına anksiyete ile başetmenin çeşitli tekniklerini öğretir. Bunlar arasında relaksasyon yöntemleri, solunumun kontrol edilmesi durumlarına karşı bilişsel yaklaşımları içerir.
Bilişsel yaklaşımlar, güvenlik içerisinde durumun realizasyonu ile kuvvet kazanmayı içerir. Başarılı davranışsal terapinin temel anahtarları şunlardır:

1. Hastanın tedavi için kesin kararlı olması   
2. Problemleri ve objeleri açık bir şekilde ortaya koyması
3. Hastanın duygularıyla baş etmesi için alternatif stratejiler geliştirilmesi.