SONUÇ

Özet olarak bu bölüm, şizoid kendilik bozukluğun kapsamlı, tanımlayıcı genel bakışını sunmaya çalıştı.  Masterson’ın narsisitik ve borderline bozukluklara yaklaşımına benzer bir şekilde, bu özet de;  verimli teşhis ve tedavi için, tanımlayıcı psikiyatrinin sadece bir başlangıç noktası olabileceğini vurguladı. Kavramı teşhissel bir çöp kovası haline getirmeden, ayrımsal teşhisi ve klinik yararlılığı geliştirecek kadar geniş bir şizoid kavramı amaçtır.   Bu aklımızda dururken, burada tanıtılan şizoid kavramı, DSM’deki en yaralılar ile nesne ilişkileri kuramcılarını , özellikle Harry Guntrip’i entegre etmiştir.

Aşağıdakilere dayanan,  başlangıç noktası olarak, şizoid bozukluğun, mantıklı tanımlayıcı bir sınıflandırması önerilmiştir:

1. Şizoid bozukluk; gizli şizoid, engelleyici şizoid ve klasik şizoid bozuklukları olmak üzere klinik olarak alt bölümlere ayrılmalıdır.
2. Klasik şizoid teşhisi (DSM – IV), şizotipalin teşhisini de kapsamalıdır.  Klinik amaçlar için, karakter patolojisi olarak şizoid kavramı ile şizofreni benzeri şizoid in net bir ayrımı yapılmalıdır.  Şizotipal kavramı yeterli gerekçesi olmayan bir teşhissel engeldir.  Ve klinik açıdan önemli olan temel ayırımları bulanıklaştırarak, faydadan çok ziyan vermektedir.

Uygulama ve klinik amaçlar için, şizotipal olarak teşhis edilen hastalara, çok ağır şizoid patoloji olsa bile,  şizoid bozukluk deneme tedavisi verilmelidir.

1. Engelleyici şizoid bozukluğun teşhisi (DSM – IV engelleyici bozukluk kriteri)

Daha az çekingenlik, içe kapanıklık ve arzu kaybı sergileyen şizoidi tanımlamak için kullanılmalıdır.  Tekrar uygulama ve klinik amaçlar için, DSM’nin engelleyici kişilik bozukluğu, şizoid patolojinin ılımlı bir biçimi olarak ele alınmalıdır.

1. Şizoid ya da engelleyici gibi durmayan, ancak sorular sonucunda, Guntrip’in şizoid patolojin dokuz özelliğinden hepsini olmasa bile bazısını öznel olarak betimleyenleri belirtmek için “gizli şizoid” tanımı kullanılmalıdır.
2. Gizli şizoid fikri, Masterson Yaklaşımında kapalı narsisistik bozukluk olarak önceden gösterilmişti.  Teşhisin, sürekli ve semptom olmayan, durum bağımlı, yapısal özelliklere dayandırılmasıdır. 
3. Tanımlayıcı psikiyatri sadece yolu gösterebilir ve klinisyeni olasılıklara karşı uyarabilir.  Ayırımcı teşhis, aslında çok yönlü bir süreçtir.  Tanımlama ile başlayan ancak tanımlayıcı olgunun; gelişimsel hususlarla, iç psişik yapının anlaşılmasıyla ve değişik Terapötik girişimlere olan klinik tepkisi ile entegre edilmesiyle sonuçlanacak bir süreçtir.

REFERANSLAR

Guntrip, H. (1969). Schizoid phenomena, object relations and the self. New York:    

      International Universities Press.

Masterson, J. F. (1993). The emerging self. New York: Brunner/ Mazel.

Masterson, J. F., & Klein, R. (Eds.) (1989). Psychotherapy of the disorders of the self.   

      New York: Brunner/Mazel.