BELİRGİN HALİS ŞİZOİD YIĞIN BOZUKLUĞU.  Bay I.  hayatının çoğunu yalnız geçirmiştir.  Kendisini yalnız yaşayan, yalnızlığı seven bir kişi olarak tanımlamaktadır.  Çok yakın çalıştığı kişilerin de kendisini bu tarzda tasvir ettiğini belirtmiştir.  İş arkadaşları onun bu yalnız kalma ihtiyacın ve gözle görülebilir ihtiyacını kabul ettiler ve ona saygı duydular; mesafelerini korudular.  Hayatı boyunca hiçbir zaman teke tek yakın ilişkileri olmadı.  Şimdi kırklı yaşların ortasında, yetişkin yaşantısının çoğunluğunda bir matematikçi olarak, çalışarak sürdürmüş.   Yaptığı işte oldukça yetenekli ve donanımlı.  Ailesi ile iletişimini minimum seviyede tutuyor.  Ailesi Bay I.’den oldukça uzakta yaşıyor.  Onu ziyarete geldiklerinde, özelikle de eğer onun evinde kalıyorlarsa, katlanılmaz derecede rahatsız hissettiğini vurguluyor.   Bu bunaltı o kadar gözle görülür hale olduğundan, ailesi ona kalmaya nadiren geliyor.

            Bay I. onun tamamen dikkatini alan işinden çok büyük keyif alıyor.  Çalışmadığı zamanlarda, boş zamanının çoğunu, bir hobi gibi, borsada geçiriyor. 

Yöntemli ve takıntılı olarak bu hobinin detaylarına kendini kaptırıyor, her gün saatlerini bu detaylar tarafından yutulmuş olarak geçiriyor.  İnsanlarla çok az iletişim kurma ihtiyacı sergiliyor.

            Neden Bay I.’yi görüyordum?  Bu sorunun cevabı bir kez daha, en derin şizoid bireylerde bile olan, derinde saklanmış özleme işaret ediyor. Bay I.  yalnızlığının ve soyutlanmışlığının artık daha az arzulanır ve daha çok endişelendirici olduğu hislerini deneyimlemeye başladı.  Gelecek hakkında daha fazla düşünmeye başlamıştır,  ve ilişkilerle ilgili haz imkanının hızla akıp gittiği bir hayat görmeye başlamıştır.  Hiç cinsel ilişkisi olmamış.  Cinsellik hakkında biraz ilgisi ve hafif merakı olmasına rağmen, cinsel yakınlığın yoksunluğu hakkında yoğun kayıp hisleri yaşamamıştır.  Başkaları ile iletişim ve bağlantı ile başkalarından bir şey istersen, belirsiz bir hissi vardı.  Tedaviyi isteme ve bu hissin oluşma sebebi olarak, gördüğü tek nokta; yaşından dolayı hayatın geçip gittiğinin farkına varmasıydı.

            Tedavisi sürecinde, Bay I.’nın başkalarına bağlanma çabaları, ilişkiye bağlı korku ve ümit içeren dokunaklı ifadelerdi.  Şizoid hastanın korku ve ümidi dengelemeye çalıştığı tarzda uyarlamalar.  Tanıdık bir erkek ile tipik etkileşim süreci aşağıdaki şekildedir:  Her hafta bu arkadaşı Bay I.’yı ziyaret edecektir.  Birlikte bir film izleyeceklerine ya da müzik dinleyeceklerine karar verirler.  Akşam üstü ikisi salonda beraber oturup film seyrederken ya da müzik dinlerken geçecektir.  İkisi de birbiri ile diyalog başlatmayacaktır.  Birkaç saat sonra akşam sona erecektir.  İkisi de bir tür memnuniyet hissedecektir ( ikisi de birbirinde kişilerarası bir talepte bulunmamıştır). 

Bu örnekte, iki tarafın da kişilerarası mesafeyi koruduğu açıkça görülebilir.  Daha az belli olan, ama oldukça da önemli olan, bağlantıyı belli bir düzeyde korumalarıdır.  Bazı yönlerden, Bay I.’nın davranışı, Mahler tarafından açıklanan pratik yapan çocuğu andırır.  Güvenli ve rahat bir şekilde annesinin dizinin dibinde ya da annesinin belli bir kapsama alanı içerisinde, iletişim kurmadan oynayan, sadece arasıra anneye dönüp duygusal ikmal yapan çocuk gibi.  Bay. I’nın ayrışma-birleşme nin alt evresinde tıkanık kaldığına dair bir yoktur.  Amaç, Bay. I’nın planlanmış belli değişkenler çevresinde  ve güvenle kurgulanabileceği zamanlarda, bundan kendine yarar sağlayan oyunun özelliğini bildirmek.  Bu şekilde güvende oynayabilen şizoid hasta, muhtemelen daha da fazla oynayacaktır, ancak bu tür dikkatlice titre edilmiş etkileşim koşulları kolay bulunmaz ve uygulanmaz.

Bay I, tedavi sürecinde beliren heteroseksüel bir ilgiyi de ifade etmişti.

Bu, yaklaşık 1600km mesafede yaşayan, kesintisiz, gerçi nadir teması olan, Bay I.’nın  uzaktan bir kuzeni olarak biçimlendi.  Bay. I bu bayan ile bir aile toplantısında kısaca tanıştıktan sonra, onunla yazışmaya devam etmiştir.  Bay I’nın bu kadına olan mektupları romantik ve samimiydi, aynı şekilde kuzeni tarafından yazılan yanıtlar da romantik ve samimi.  Nadiren, kısa ve öz telefon konuşması var.  Fiili görüşmeleri yılda bir kereydi.  Bay I.  bu kadın ile daha samimi bir ilişki ve hatta evlilik hakkında geniş kapsamlı fantezi kurardı.  Bu fantezilerini çok nadir olarak terapisti ve hatta bu bayan ile paylaşırdı.  Her nasılsa, altı yıllık tedavi süreci boyunca, bu ilişkiden yukarıda belirtilen etkileşim dışında başka hiçbir şey çıkmadı.   Bu tür bir ilişkinin katlanılamaz şekilde “zamanına ve alanına izinsiz ” girebileceği endişesi ve “Şu an oldukça iyi bir şeye sahibim, neden ilişkiyi bozacak bir şey yapayım ki?” endişesi yüzünden fantezilerini eyleme geçirme imkanları hep durdurdu.  Hiçbir zaman da yapmadı.